banner114
banner146
banner122

Kabalaştık mı? Yoksa daha çok mu kabaydık da şimdi nazikleştik de farkına mı vardık? Bizim her şartta bir birimize hitaplarımız her zaman daha naifti. Şakalarımız dışında seslenişlerimiz eşlerimize HANIM, BEY diye seslenirdik. Bu kelimelerin anlamı Türk toplumunda çok eskiye dayanan kıymetli manalar taşıyan hitaplar idi.

Şimdi hemen hemen her gün uzaktan hitap eder olduk. Şartlar yakınlarımızı uzak kıldığından. Teknolojinin güzelliklerinden faydalanmaya başlayalı önce o meşhur kaba kelime. ALOOO ve buna rağmen efendim, buyur derken daha da işi kabalaştırdık.

-Alo emmi?

-Benim evet

Gibi daha da uzaklara taşındık. Sonra da artık telefondan görüşmeler de bizi sıkar oldu. Konuşma bitse de kapatsa. Mimiklerimiz yanımızda olanların gözü önünde sıradanlaştı. Konuşma bitmeden, vedalaşma ve selamlaşma olmadan açılan telefonlar aynı kabalıkta kapanan telefonlar. Sonra karşılaştığımızda nazik olmaya çalıştığımız bize yakışmayan kaba nezaketler.

Belki de biz bizi kaybettik. Sevmeyi severken söylemeyi, yaşarken sevgiyi, sevgi ile davranmayı unuttuk.  Yüz yüze konuşurken dinlemeyi, telefonda karşı tarafa konuşma fırsatı vermeyi unuttuk.

Oysa ne güzeldir sevdiklerinle sohbet etmek, derdine derman olmak, derdini paylaşmak. Paylaşılanların saklı kalması ne güzeldir.

Biz galiba sevdiklerimizden, kendimizden usandık. Uzaktan yaşadığını bilmek kafi gelmeye başladı bize. Kimse ölmesin bize tasa da vermesin. Hani diyeceğim de zor gelir söylemesi. Ölüme, kaybetmeye de alıştık. Sıradan gelmeye başladı.

Kovit’in kazandırdıklarından biri olsa gerek. Uzak durmak, ölüme alışmak, uzaktan görüp konuşmayı kısa kesmek.

Yalnız kalmayı da beceremiyor, streslere giriyoruz. Sevgimiz düşüncelerde, konuşmalarımız kabalaşmış, yediklerimiz düzensiz ve ne olduğu belirsiz. Hobilerimiz istikrarsız, anlayışımız zayıf, selamlaşmamız zoraki.

Ne olacak halimiz hep kırıyoruz, bozuyor ve dağıtıyoruz. Kimse toparlamıyor, kimse kimseye sevgi saygı adına zaman ayırmıyor. Kimsenin gönlü hoş değil ve gönülleri hoş tutmanın derdi yok bizde.

Yoruldu sevdamız

Üşüdü hisler

Ve ayrılık yok beraberiz derken

Kandırırken gönülleri

Ayrı kaldık hep

Gözden, gönülden, sevgiden

Heyhat

Bir daha bir daha sarınır mı kollar

O tatlı sevdaya

Gün ağarırken sabaha

Gece döş olunca aksisedaya

Özledi gönül hasret ezerken naaşım

Şimdi hangi diz’de dizede başım

Büyümedik, küçüldük

Eğildik topraklara

Gözüm gönlüm sevdam kaldı

Uzak çok uzaklara

Bekler mi bilemem döner mi O da

Şimdi bu topraklara….                       HOŞÇA KALIN, SEVGİYLE KALIN, SEVDANIZDA KALIN….

Avatar
Adınız
Yorum Gönder
Kalan Karakter:
Yorumunuz onaylanmak üzere yöneticiye iletilmiştir.×
Dikkat! Suç teşkil edecek, yasadışı, tehditkar, rahatsız edici, hakaret ve küfür içeren, aşağılayıcı, küçük düşürücü, kaba, müstehcen, ahlaka aykırı, kişilik haklarına zarar verici ya da benzeri niteliklerde içeriklerden doğan her türlü mali, hukuki, cezai, idari sorumluluk içeriği gönderen Üye/Üyeler’e aittir.