Yoktum…

Yokluğumun farkında bile değildim

Yoktan var ettin beni.

Anılmaya değmezdim

İnsan eyledin beni.

.

Susuzdum

Sevgi, şefkat ve merhamete…

Herkeste var bilerek

Sahibimi arıyordum.

Meğer kimsede yokmuş!

Sen gördün gönlümdeki yarayı,

Rahmetine çağırdın beni.

.

Kimsesizdim…

Her yüze güleni

“İşte budur” diyerek

Dostumu arıyordum.

Sen dost eyledin beni.

.

Anlamıyordum,

Şifreleri çözemiyordum;

Bakar körlük ne zormuş!

Biraz geç oldu ama

Şükürler olsun sana

Gören eyledin beni.

.

Bilmiyordum…

Bilmediğimi de bilmiyordum!

Sen, “kendini bil!” dedin

Bilen eyledin beni.

.

Hatalıydım…

Pişmandım!

Katına çıkmaya yüzüm yoktu.

Umut yitirme dedin

Kapına çağırdın beni.

.

Günahkârdım!

Rahmet kapın açıkmış,

Huzurunda iki büklüm

Utanıyordum…

Şükürler olsun sana

İyilik ettin bana;

Bağışladın sen beni.

.

Yaranamıyordum,

Kimse memnun değildi

Yaptıklarımdan.

Takdir benimdir dedin

 Dergâha aldın beni.

.

Bir yer var biliyorum

Orada hep sen varsın

Geliyorum söndürme

Mumun sürekli yansın

.

Ben aşkına düşen kul,

Boynum kıldan da ince

Karar senin ey Vekil,

Mahşerde dirilince!

Avatar
Adınız
Yorum Gönder
Kalan Karakter:
Yorumunuz onaylanmak üzere yöneticiye iletilmiştir.×
Dikkat! Suç teşkil edecek, yasadışı, tehditkar, rahatsız edici, hakaret ve küfür içeren, aşağılayıcı, küçük düşürücü, kaba, müstehcen, ahlaka aykırı, kişilik haklarına zarar verici ya da benzeri niteliklerde içeriklerden doğan her türlü mali, hukuki, cezai, idari sorumluluk içeriği gönderen Üye/Üyeler’e aittir.
Avatar
Namık hoca 2 ay önce

Çok güzel. Kendimizi şiirde bulduk