banner114

Benim iki nefesim vardı, biri Babam diğeri Anam ' dı. Babamın nefesi ben 20 yaşındayken kesildi. Ana nefesiyle uzun zaman idare ettim, ama ne çare oda Cumartesi sabah bitti. Şimdi onlar birbirine kavuştu ve ben nefessiz kaldım. Ölüm bu insan oğlunun kaçınılmaz sonu. Bizi ufuksuz kanatları altında barındıran tek avuntu. Biliyorum ki, bende Babayım hatta Dedeyim. Benden nefeslenenler var. Çocuklarım ve torunlarım için şimdilik ayak diretiyoruz.

Ananın, Babanın hakkı ödenmez derler, onlar fedakar oldukları kadar da cefakardırlar. Hiç kimse onlara ölümü yakıştırmaz, hiç kimse Anasız, Babasız kalmaz istemez. Ama her canlının ne yazık ki, sonu kara toprağa geri dönmektir. Ölüm soğuk yüzünü gösterince geride kalanların nefesi kesilir ve acısı tüm bedenini sarar.

Kolay değil, denizin dalgalarına sınır küçük bir evde 8 çocukla yaşamak. Kolay değil, güneşin altında tarla bellemek, soğuk havada kazma, kürek sallamak. Kolay mı, küçük çocuğunu arkana bağlayarak tütün fidanlığı dikmek. Gaz lambası altında çocukların yıktıklarını dikmek, sobalı evde herkesi ısıtmak. Karadeniz’in adeta kuduran dalgaları, " acaba evi yıkar mı " diye düşünürken sabahlara kadar uyuyamamak kolay mı!. 8 çocuğa bakmak için evin etrafında ki, 3- 4 metrekare toprakta patlıcan, patates yetiştirip satarak geçim sağlamak kolay mı!. Onları okutmak, topluma yararlı birer birey olmalarını sağlamak kolay mı!. Fakirliğin kol gezdiği o aileyi bir arada tutmak kolay mı!. Bugünün imkanlarından hiç birinin olmadığı, parasız, pulsuz, bedenini son sınırlarına kadar zorlayarak ayakta kalmak kolay mı!. Sabah erken saatte kalkıp, gece yarılarına kadar hiç durmadan koşturmak kolay mı!. Kolay mı, 42 yıl kendisi kocasız, çocukları babasız yaşamak. Hayatın o acımasız yüzünü derinden ve garibanca yaşamak kolay mı!. İnançlı, muhafazakar, kötülük bilmeyen ve çok küçük şeylerle mutlu olmaya çalışmak kolay mı!. Hayatından çok küçük kesitler verdiğim, yaşamı küçük ama kendisi çok büyük olan o kadın benim Anam. Allah mükafatını esirgemesin.

Hiç kuşku yok ki, sıra bizde. Ona son yıllarında layık olmaya çalışmış olsakta hakkını veremediğimiz gerçeğini iyi biliyorum. Her ne kadar çiğerlerim nefessiz kalsada şimdilik kalbim atıyor. Çocuklarımız ve torunlarımız için bir nefes olmaya devam ediyoruz. Onlar şimdi kendi dünyalarında bir aradalar ve umuyorum ki, mutludurlar. Allah şefkatiyle muamele etsin.

Avatar
Adınız
Yorum Gönder
Kalan Karakter:
Yorumunuz onaylanmak üzere yöneticiye iletilmiştir.×
Dikkat! Suç teşkil edecek, yasadışı, tehditkar, rahatsız edici, hakaret ve küfür içeren, aşağılayıcı, küçük düşürücü, kaba, müstehcen, ahlaka aykırı, kişilik haklarına zarar verici ya da benzeri niteliklerde içeriklerden doğan her türlü mali, hukuki, cezai, idari sorumluluk içeriği gönderen Üye/Üyeler’e aittir.

banner108